Er was eens een meisje met lange donkere krullen en twee donkere ogen die glimmen als diamanten. Ik heb haar ooit zien lopen door een regenachtig Parijs op zoek naar vers gras voor haar alpaca. Samen sprongen ze als kleine kinderen van plas naar plas. Ik ben ze een paar straten gevolgd en pas toen ze even ergens stonden te schuilen durfde ik haar aan te spreken. Een beetje verlegen vertelde ze dat ze een trui wilde maken voor haar alpaca. Dat begreep ik natuurlijk niet, maar ja, we kunnen elkaar ook niet allemaal begrijpen. Het zou een groene trui worden zodat haar huisbaas als ze terug thuis was niet zou zien dat ze een huisdier heeft. We zijn nog wat gaan drinken en na een paar biertjes stonden we te zingen in de kroeg. Daar in Parijs zijn onze wegen weer gescheiden. Ik moest weer werken en zelf had ze het ook druk. Telkens als ik nu in Parijs ben moet ik aan haar denken en heb ik een handje vers gras in mijn tas.